Biðin er loksins á enda

Fyrir 58 árum lék ísland sinn fyrsta mótsleik í knattspyrnu karla, er liðið þreytti frumraun sína í undankeppni stórmóts - þá fyrir HM 1958. Síðan þá hafa íslenskir knattspyrnuunnendur beðið og vonað að Íslandi tækist það ómögulega; að komast á lokakeppni stórmóts í knattspyrnu.

Þeirri bið lauk loksins á Laugardalsvellinum í gær. Jafntefli gegn Kasakstan var nóg til að tryggja liðinu sæti á EM 2016 í Frakklandi og rættist þar með draumur fjöldamargra stuðningsmanna íslenska landsliðsins. Biðin var löng og á löngum köflum gríðarlega erfið en þegar flautað var til leiksloka í gær virtist allt erfiðið vel þess virði.

Leikurinn gegn Kasakstan verður ekki minnst fyrir annað en stundarinnar þegar flautað var af. Ekkert mark var skorað en okkar mönnum gekk illa að skapa sér hættuleg færi gegn þéttu kasösku liði þrátt fyrir að hafa stjórnað leiknum á löngum köflum. Það var mikið undir í leiknum og það sást á frammistöðu leikmanna, sem hafa oft spilað betur í undankeppninni en í gær.

Varnarleikurinn í gær var þó til fyrirmyndar og ekki síst frammistaða markvarðarins Hannesar Þórs Halldórssonar sem hélt marki sínu hreinu í sjötta sinn í átta leikjum undankeppninnar. Það er frábært afrek.

Lars Lagerbäck, Heimir Hallgrímsson og Guðmundur Hreiðarsson sátu allir fyrir svörum á blaðamannafundi eftir leikinn í gær og fóru yfir afrek liðsins og þýðingu þess fyrir bæði íslenska blaðamenn og þá fjöldamörgu erlendu blaðamenn sem hingað eru komnir til að segja heimsbyggðinni frá árangri strákanna okkar.

„Einhver sagði að þetta væri eins og ævintýri,“ sagði Lagerbäck. „Það er rétt að einhverju leyti en líka rangt. Þetta er afrakstur mikillar vinnu afar margra aðila. Það er það besta við þetta allt saman. Allir hafa lagt gríðarlega mikið á sig og bætt sig með hverju skrefi. Það á sérstaklega við um leikmennina.“

Hann sagði að það hafi ávallt verið sérstakt að koma Svíþjóð á stórmót í knattspyrnu - sem hann afrekaði í fimm skipti í röð. En það sé sérstök tilfinning sem fylgi því að ná því afreki með Íslandi.

„Stoltið er svo mikið á Íslandi og það er svo sérstakt við þessa þjóð. Þegar einhver stendur sig vel eru svo margir sem samgleðjast og eru stoltir af árangrinum,“ segir hann.

Fréttablaðið bar þá spurningu upp hvort að þjálfararnir skynji að þeir séu þjóðhetjur á Íslandi.

 „Ekki ég. Það er alveg víst,“ sagði Lagerbäck umsvifalaust.

„Orðið hetja hefur verið notað og margir halda að þetta séu töfrar en þetta er einfaldlega afrakstur mikillar vinnu og þeirrar staðreyndar að Ísland á auðvitað marga frábæra knattspyrnumenn,“ sagði þjálfarinn en bætti við:

„Ég er ekki hetja. En við stóðum okkur vel að ég tel.“

Það er ef til vill viðeigandi að fyrsti mótsleikur Íslands fór fram í franskri grundu. Frakkar fóru illa með okkar menn þann 2. júní 1957 og unnu 8-0 stórsigur. Það var erfitt þá að ímynda sér að Ísland ætti nokkurn tíman erindi á stórmót í knattspyrnu og það viðhorf var enn við lýði næstu hálfu öldina eðu svo. Það er ekki fyrr en á síðustu árum að knattspyrnuáhugamenn á Íslandi sáu að þetta væri í raun mögulegt.

Heimir Hallgrímsson var spurður hvort hann gæti lýst hvernig honum leið þegar flautað var til leiksloka.

„Nei,“ sagði hann og brosti út í annað. Þeir sem hafa beðið jafn lengi og Heimir og svo margir áhugamenn um íslenska knattspyrnu eftir því að upplifa þessa stund ættu að hafa góðan skilning á viðbrögðum hans.