"Sig-hvetur-til-Björgvinjar“ kynslóðin og árásin á hana

Undirritaður er af þeirri kynslóð sem hefur verið talsvert í umræðunni undanfarið og finn ég mig því knúinn til að svara fyrir mig og mína.

Til útskýringar þá skal ég taka mjög einfalt dæmi um þann eignabruna sem mín kynslóð hefur orðið fyrir á undanförnum árum. Við fjölskyldan fluttum til Íslands í janúar 2007 og fjárfestum í húsnæði fyrir 22 milljónir króna sem við hjónin höfðum safnað á 15 ára tímabili. Fjárfesting okkar svaraði til rúmlega helmings af kaupverði. Í júní síðastliðnum fluttum við fjölskyldan aftur frá landinu og seldum húsnæðið í kjölfarið og viti menn, eftir að hafa greitt samviskusamlega af húsnæðisláninu á þessu tímabili, þá áttum við eftir rúmar þrjár milljónir króna. Þetta eru um 13 prósent af þeim krónum sem upphaflega fóru í húsnæðið. Þá má ekki gleyma því að við höfðum greitt um 9,5 milljónir af láninu á tímabilinu.

Í okkar tilfelli verð ég að gera dæmið upp í þeim dönsku krónum sem við upphaflega settum í húsnæðið og þá er útkoman mun verri eða sem samsvarar 94 prósenta eignabruna. Þar sem við vorum mun betur sett en margir jafnaldrar okkar þá er alveg ljóst að margir sitja nú í yfirveðsettum eignum. Nú hafa margir af minni kynslóð að auki verðtryggð námslán sem vaxa og dafna og gera skuldastöðuna enn verri.

Til þess að þessi skuldavandi leystist án sértækra aðgerða, þyrfti að koma til langt hagvaxtarskeið með hækkandi húsnæðisverði samfara afar lágri verðbólgu. Ég finn engin gögn um að það hafi nokkurn tímann gerst í íslenskri hagsögu, enda er fasteignaverð þáttur í lánskjaravísitölu. Það er því líklegt að fleiri eiga eftir að leita til Björgvinjar eða annarra borga í leit að raunhæfu lífsviðurværi.

En hvati þess sem finnur sig knúinn til að ráðast gegn þeirri kynslóð sem klárlega hefur farið einna verst út úr hruninu er með öllu óskiljanlegur. Hans er skömmin.