Tíminn stóð í stað í bílveltunni

Hér má sjá viðtalið við Tolla í heild sinni: 

Þorlákur Mothens er líklega þekktastur undir nafninu Tolli og hefur haslað sér völl sem ástsæll listmálari með ævintýraleg og orkumikil verk þar sem efniviðurinn er gjarnan nátengdur náttúrunni. 

Listin hefur fylgt Tolla alla ævi og á hann minningar af sér í kringum tveggja ára aldur að leika sér með leir. Hann er mikið náttúrubarn og sækir orku þangað. 

„Ein af áskorununum í mínu lífi er hvað ég var tengslaraskað barn og á erfið tengsl við móður mína en að sama skapi hef ég fundið mikla fró og öryggi í móður jörð. Þegar ég hef verið að sækja í gamla glugga, heimsækja Tolla litla þegar hann er tveggja eða þriggja ára og finna tíma með honum þar sem hann er öruggur og í fallegu umhverfi, þá er það alltaf þegar hann er með náttúrunni,“ segir Tolli í samtali við Kára Sverris. 

Hann segir mikil straumhvörf hafa orðið á hans lífi eftir fertugt. 

„Þetta var tíminn þegar allt fór að breytast og ég fór að vakna til lífsins og fá að sjá hlutina eins og þeir eru, ekki bara eins og ég held að þeir séu. Það gerist á langri vegferð og er prósess. Það er þegar ég segi skilið við hugbreytandi efni og tekst á við minn fíknivanda. Þá er ég orðinn 42 ára gamall og þar hefst ferðalag sem ég er í alveg fram á þennan dag.“

Í þættinum rifjar Tolli upp bílveltu sem var undarleg upplifun. 

„Ég á augnablik þegar hægðist á öllu og tíminn stóð í stað. Það var þegar ég velti bíl hérna í Kollafirðinum. Hann fór þrjár veltur og ég horfði á þetta allt í slow motion. Hundurinn minn var með mér í bílnum, hann skaust út um framrúðuna þegar hún sprakk.“

Tolli segir upplifunina hafa verið löturhæga og eins og að lesa ljóð. 

„Þetta hafði engin sérstök áhrif á líf mitt önnur en þau að ég lifði af.“

Hann segist læra heilmikið af fólki sem hann hittir á lífsleiðinni. 

„Ég held að maður meðvitað og ómeðvitað læri af öllum sem maður hittir. Ég hef þurft að læra af öðrum. Ég hef unnið mikið inni í fangelsum og þar hitti ég fólk sem ég er að vinna með. Það fólk er oft mestu kennararnir mínir.“

Myndlistin var óumflýjanlega hans leið í lífinu. 

„Ég hef upplifað þetta eins og köllun, þó ég hafi tímabundið reynt að forðast þetta þá voru þetta hlutskipti sem var ekki um flúið og ég er mjög þakklátur fyrir það í dag. Þetta er mín leið til að lifa, anda og til að gefa eitthvað. Tilgangur minn með minni myndlist er að búa til fegurð.“

Sömuleiðis leggur hann meiri áherslu á að hægja á sér í dag og segist í kjölfarið mála öðruvísi, ekki endilega betur heldur á nýjan hátt.

„Það sem gerist innra með mér þegar ég sleppi og treysti það er fögnuður,“ segir Tolli.