Sunginn Gyrðir Elíasson Jónas Sen skrifar 20. janúar 2016 13:30 Orri Huginn Ágústsson leikari las ljóð Gyrðis á tónleikunum. Visir/Valli Tónlist Söngtónleikar Caput hópurinn ásamt Kristni Sigmundssyni Tónlist eftir Hauk Tómasson við ljóð eftir Gyrði Elíasson Breiðholtskirkja Laugardaginn 16. Janúar Talan sextán var í aðalhlutverki á tónleikum Caput hópsins á laugardaginn. Það var sextándi janúar árið tvö þúsund og sextán og klukkan var fjögur. Í tarotspilunum er trompspil númer sextán turninn sem er lostinn eldingu. Ef hann kemur upp í lögn þá er ekki von á góðu. Tónleikar Caput hópsins á laugardaginn lofuðu samt ágætu. Á dagskránni var nýtt verk eftir Hauk Tómasson við ljóð hins virta og marglofaða Gyrðis Elíassonar. Og ekki bara það: Kristinn Sigmundsson söng einsöng. Tónlistin lét lítið yfir sér. Fámennur hópur hljóðfæraleikara lék á veikradda hljóðfæri, þ.?á?m. langspil og stofuorgel. Tónavefurinn var fíngerður. Hann byggðist oft á einföldum hendingum sem voru endurteknar í ýmsum myndum og með mismunandi blæbrigðum. Hljómarnir voru skrýtnir og skuggalegir. Þetta kom ekki illa út í fyrstu. En þegar á leið fór gamanið að kárna. Ljóð Gyrðis eru innhverf og tvíræð, þau eru stutt en undir niðri er heilmikið drama. Það er stundum reiði í þeim og stíllinn getur verið hvass. Þetta skilaði sér ekki í tónlistinni. Hún var svo ládeyðukennd og sviplaus að maður þurfti að hafa sig allan við til að halda sér vakandi. Kristinn fór þó ágætlega með hlutverk sitt. En hann hafði bara ekki úr bitastæðu hlutverki að moða. Laglínurnar voru ómstríðar og torræðar, en að sama skapi sérkennilega andlausar. Þær fóru ljóðunum ekki vel. Hljóðfæraleikararnir voru fagmannlegir. Þetta voru þeir Guðni Franzson, Örn Magnússon, Steef van Oosterhout og Sigurður Halldórsson. Spilamennskan var fáguð og prýðilega ígrunduð. Því miður var það ekki nóg. Á undan tónverkinu las Orri Huginn Ágústsson upp þrettán ljóð eftir Gyrði við sveimkennda tónlist Hauks sem var á mörkum hins heyranlega. Það kom miklu betur út. Orri las skýrt og með hæfilega leikrænum tilþrifum. Og bakgrunnstónlistin truflaði ekki, heldur rammaði ljóðin fallega inn. Af hverju gat ekki allt verið svona? Niðurstaða: Falleg ljóð en rislítil tónlist. Menning Mest lesið Eins og í tannlæknastól án deyfingar: Dauðar laglínur á Myrkum músíkdögum Gagnrýni Fékk „karlrembu, transfóbíu og rasisma“ í flasið á skurðstofunni Lífið Höfðu loks efni á uppsetningu eftir íbúðarkaupin Lífið Krakkatían: Gott kvöld, handboltinn og Tene Lífið „Með rauf á rassi ef mér verður brátt í brók“ Tíska og hönnun Í krabbameinsmeðferð og fæðingarorlofi á sama tíma Lífið Óbilandi trú á eigin ágæti Gagnrýni Ellefu milljónir fyrir óskrifaða óperu Menning Fréttatía vikunnar: Handboltinn, SA og tvífarar Lífið Catherine O'Hara er látin Lífið Fleiri fréttir Eins og í tannlæknastól án deyfingar: Dauðar laglínur á Myrkum músíkdögum Óbilandi trú á eigin ágæti Er Ormstunga djarfasta sýning ársins? Rasistar í sumarbústað Atvinnulaus aumingi trompar dauðakölt Gagnrýni ársins 2025: Jólahelvíti, ómerkilegir þættir og vonbrigði á stóra sviðinu Við þurfum að ræða Sydney Sweeney Sjá meira
Tónlist Söngtónleikar Caput hópurinn ásamt Kristni Sigmundssyni Tónlist eftir Hauk Tómasson við ljóð eftir Gyrði Elíasson Breiðholtskirkja Laugardaginn 16. Janúar Talan sextán var í aðalhlutverki á tónleikum Caput hópsins á laugardaginn. Það var sextándi janúar árið tvö þúsund og sextán og klukkan var fjögur. Í tarotspilunum er trompspil númer sextán turninn sem er lostinn eldingu. Ef hann kemur upp í lögn þá er ekki von á góðu. Tónleikar Caput hópsins á laugardaginn lofuðu samt ágætu. Á dagskránni var nýtt verk eftir Hauk Tómasson við ljóð hins virta og marglofaða Gyrðis Elíassonar. Og ekki bara það: Kristinn Sigmundsson söng einsöng. Tónlistin lét lítið yfir sér. Fámennur hópur hljóðfæraleikara lék á veikradda hljóðfæri, þ.?á?m. langspil og stofuorgel. Tónavefurinn var fíngerður. Hann byggðist oft á einföldum hendingum sem voru endurteknar í ýmsum myndum og með mismunandi blæbrigðum. Hljómarnir voru skrýtnir og skuggalegir. Þetta kom ekki illa út í fyrstu. En þegar á leið fór gamanið að kárna. Ljóð Gyrðis eru innhverf og tvíræð, þau eru stutt en undir niðri er heilmikið drama. Það er stundum reiði í þeim og stíllinn getur verið hvass. Þetta skilaði sér ekki í tónlistinni. Hún var svo ládeyðukennd og sviplaus að maður þurfti að hafa sig allan við til að halda sér vakandi. Kristinn fór þó ágætlega með hlutverk sitt. En hann hafði bara ekki úr bitastæðu hlutverki að moða. Laglínurnar voru ómstríðar og torræðar, en að sama skapi sérkennilega andlausar. Þær fóru ljóðunum ekki vel. Hljóðfæraleikararnir voru fagmannlegir. Þetta voru þeir Guðni Franzson, Örn Magnússon, Steef van Oosterhout og Sigurður Halldórsson. Spilamennskan var fáguð og prýðilega ígrunduð. Því miður var það ekki nóg. Á undan tónverkinu las Orri Huginn Ágústsson upp þrettán ljóð eftir Gyrði við sveimkennda tónlist Hauks sem var á mörkum hins heyranlega. Það kom miklu betur út. Orri las skýrt og með hæfilega leikrænum tilþrifum. Og bakgrunnstónlistin truflaði ekki, heldur rammaði ljóðin fallega inn. Af hverju gat ekki allt verið svona? Niðurstaða: Falleg ljóð en rislítil tónlist.
Menning Mest lesið Eins og í tannlæknastól án deyfingar: Dauðar laglínur á Myrkum músíkdögum Gagnrýni Fékk „karlrembu, transfóbíu og rasisma“ í flasið á skurðstofunni Lífið Höfðu loks efni á uppsetningu eftir íbúðarkaupin Lífið Krakkatían: Gott kvöld, handboltinn og Tene Lífið „Með rauf á rassi ef mér verður brátt í brók“ Tíska og hönnun Í krabbameinsmeðferð og fæðingarorlofi á sama tíma Lífið Óbilandi trú á eigin ágæti Gagnrýni Ellefu milljónir fyrir óskrifaða óperu Menning Fréttatía vikunnar: Handboltinn, SA og tvífarar Lífið Catherine O'Hara er látin Lífið Fleiri fréttir Eins og í tannlæknastól án deyfingar: Dauðar laglínur á Myrkum músíkdögum Óbilandi trú á eigin ágæti Er Ormstunga djarfasta sýning ársins? Rasistar í sumarbústað Atvinnulaus aumingi trompar dauðakölt Gagnrýni ársins 2025: Jólahelvíti, ómerkilegir þættir og vonbrigði á stóra sviðinu Við þurfum að ræða Sydney Sweeney Sjá meira