Frí

Hvernig var fríið? spurði ég félaga minn sem kom sér upp kjarnafjölskyldu langt fyrir aldur fram og var nýkominn heim úr pakkaferð frá Spáni. Hann hló tryllingslega áður en hann greip fast í handlegginn á mér og hristi mig duglega.

Fríið? Meinarðu helvíti á jörð? svaraði hann skjálfandi röddu milli samanbitinna tanna. Hann var rauður í augunum. Getur ekki hafa verið svo slæmt, hugsaði ég stressuð og lagði svo af stað í frí með manni og barni.

Ertu ekki spenntur? spurði ég fjögurra ára son minn á flugvellinum. Mamma, á næsta ári er ég að fara í Lególand með pabba, var svarið við þeirri spurningu. Ókei. Hann er ekki þessi eftirvæntingarfulla týpa, hugsaði ég þá og húrraði honum upp í flugvélina. Af hverju er ekki sjónvarp í þessari flugvél? Af hverju fæ ég ekki barnabox? Hvar er litabókin? Sko. Sonur sæll. Við erum að fljúga með lággjaldaflugfélagi. Sorrí með það.

Ferðalagið snerist um að keyra milli gullfallegra staða og gista á þeim í nokkrar nætur í senn. Vatnsrennibrautagarður, gylltar strendur, hafið bláa hafið, frostpinnar. Allur pakkinn. Komdu í Ólafur Darri í Djúpinu-leik með mér, gargaði ég af gleði áður en ég stakk mér til sunds í Miðjarðarhafinu. Hann nennti því ekki. Reyndar ekki búinn að sjá Djúpið.

En þegar sonur minn sem hefur alist upp í snjógalla sagðist ekki nenna út á strönd með mér að njóta lífsins enn eina ferðina, þá varð mér hugsað til félaga míns. Börnum er alveg sama hversu langþráð fríið þitt er. Auðvitað. Stundum vilja þau bara vera inni að spila Angry Birds. 11 daga rökræður við börn eru á engan hátt frí og ég væri alveg til í annað sumarfrí þar sem ég læt skjóta mér upp í himinhvolfið í geimskutlu og sofa þar djúpsvefni í viku eða tvær.

Enyndislegt var það og ég hlakka til að fara aftur. Krefjandi himnaríki á jörð.