Litlar sálir

Þegar ég var 11 ára byrjaði ég í nýjum skóla og var skítstressuð. Reif kjaft og var með stæla til að fela það. Eins og maður gerir. Það var önnur stelpa að byrja í bekknum um leið og ég. Hún var með undarlega hárgreiðslu og í öðruvísi fötum. Pollróleg og yfirveguð. Það gerði hana ótrúlega spennandi og svo var hún fjandi falleg. Sorakjafturinn á litla gerpinu varð máttlaus og féll í skuggann af þessari spékoppagyðju.

Það er nefnilega tækifæri falið í að vera nýja stelpan. Allar stelpurnar vilja vera memm. Strákarnir henda óvenju mörgum snjóboltum í mann. Fáránlega skemmtilegt! En það var eyðilagt fyrir mér. Hún fékk alla snjóboltana. Í hormónaleikjunum í frímínútum eltust allir strákarnir við hana og eftir viku voru flestir búnir að ná að klína klístruðum kossi á kinnina á henni. Henni fannst það ógeðslegt. 

En ég varð öfundsjúk. Og svo varð ég grimm. Og við vorum það allar.

Þá byrjaði það. Spékoppagyðjan er dræsa! Strákasleikja sem kyssir alla. Við baktöluðum hana í stöppu. Og strákarnir heyrðu það. Og loksins varð glatað að vera skotinn í henni. Strákarnir fundu sniðug uppnefni. Ég hló þannig að mig verkjaði í maga. Og hjarta. Svo fór ég heim með henni eftir skóla að borða ristað brauð. Strákarnir voru vondir við hana en við stelpurnar vorum skrímslin.

Um helgina las ég viðtal við stúlku sem var kölluð sjálfsalinn alla menntaskólagönguna. Því hún kyssti þrjá stráka á einni helgi og skólabræður hennar skrifuðu um það í fréttapésa. Ég hélt í alvöru að eftir margra ára opna umræðu væri búið að grafa drusluna. Að krakkar í dag væru klárari og meira töff.

En „helvítis druslan“ lifir greinilega góðu lífi og er enn eitt beittasta vopnið í búri öfundsjúkra kvenna og óöruggra karla sem kunna ekki að verið fyndnir án þess að níðast á öðrum.