Sólbrenndur heim

Ég hef ýmislegt reynt í sjónvarpsmennskunni en aldrei fyrr hefur þurft að hvíta mig fyrir útsendingu.

Það gerðist í gær.

Ég kom svo sólbrenndur af skíðum frá ítölsku ölpunum um helgina að fyrst þurfti að setja sérstakt lag af hvítu sminki á fésið á mér áður en hefðbundna förðunin tók við.

Þar með var ég tilbúinn í Mannamál gærkvöldsins.

Félagi Geir H. Haarde, aðalgestur minn í gær, horfði forviða á þessar aðfarir Rakelar Ottesen sminku í förðunarstólnum uppi á Lynghálsi - og báðir vorum við þakklátir fyrir að vera karlmenn; þurfa ekki að standa í þessu óláns sminkveseni á hverjum morgni ...

... en erum þó líkast til báðir með sminkuðustu mönnum landsins, starfa okkar vegna.

Það er önnur Ella.

Geir virkaði vel á mig í gær. Yfirvegaður þrátt fyrir furðulega framvindu í borginni. Ég saumaði náttúrlega að honum en hann svaraði alltaf ærlega.

Mér finnst hann afskaplega heill stjórnmálamaður - og það er engin tilviljun að hann mælist með himinskautum í könnun Fréttablaðsins um traust landsmanna á pólitíkusum.

Hann er einfaldlega traustur. Enginn fígúrustjórnmálamaður. En umfram allt traustur.

Gaman svo að sjá að Ingibjörg Sólrún er hætt að vera umdeildi stjórnmálamaðurinn; sjallarnir greinilega búnir að taka hana í sátt ...

Svona er pólitíkin skrykkjótt ...

-SER.