Samspil minninga og ljósmynda

Samspil minninga og ljósmynda er umfjöllunarefni sýningar sem hófst nú um helgina í Þjóðminjasafninu. Hún sýnir að í gegnum áratugina hefur ljósmyndin ein og sér ekki dugað fólki til að minnast ástvina sinna.

Myndirnar sem nú eru til sýnis í Þjóðminjasafninu eiga það sameiginlegt að ýmislegt tengt persónununum sem á þeim eru hefur verið samofið ljósmyndinni. Í mörgum tilfellum eru þetta hár en stundum eru þetta efnisbútar úr klæðum þeirra sem á myndunum eru. Þessi sýning var fyrst sett upp í Van Gogh safninu í Amsterdam en hefur síðan verið sýnd víðsvegar um heiminn.

Ástralinn Geoffrey Batchen kennir listasafnsfræði í New York. Hann er heillaður af viðfangsefninu og hefur skrifað bók um ljósmyndir og minningar sem heitir Gleym mér ei. Hann segir sýninguna um það hvernig við minnumst einstaklinga. Yfirleitt höldum við að ljósmyndir séu bestar til að muna eftir ástvinum okkar. Í þessari sýningu sjáum við hins vegar að margir hafa komist að þeirri niðurstöðu að ljósmyndin sjálf sé ekki góð til að viðhalda minningunni og ákveðið að gera eitthvað við myndina til að gera hana áhrifameiri. Fólk hafi því skreytt þær með mannshári, vaxblómum, málningu, fiðrildavængjum, skrifuðum texta eða öðrum ljósmyndum - allt til að gera minninguna sterkari.